A UPG segue a súa campaña contra o altermundismo
7 de febreiro de 2010Despois de Paco Rodríguez, desta vez é o turno de Duarte Correa. Lectura imperdible, por esclarecedora do estreito concepto de esquerda e de acción política do seu autor e do que el representa.
En Pensar e Axer, o novo medio dixital do microcosmo da UPG, incídese na mesma idea, aínda que con máis insidiosa elegancia: aprovéitase a autocrítica procedente do propio FSM para poñela ao servizo dos intereses que en Galiza defende a UPG, desexosa de que se lle abran as portas do FSG para controlalo, vampirizalo e neutralizalo.
Espazos comúns
7 de febreiro de 2010
A Rolda de Rebeldía serviu para constatar a existencia de inmensos espazos comúns de actuación, en grande medida desaproveitados, entre a esquerda partidaria e a esquerda social.
A xornada desenvolveuse nun ton eminentemente construtivo e puxo de manifesto a actitude crítica e autocrítica que, mal que lles pese a algúns, aínda é moeda común na esquerda galega. Só esa vontade de diálogo e de participación xa son motivos máis que suficientes para afirmar que a Rola de Rebeldía foi un éxito. Pero un éxito non é un milagre, polo que resulta insuficiente unha soa xornada de debate para tentar (re)construír un proxecto político sólido.
Ao noso modo de ver, tres son os elementos esenciais que configuran un escenario propicio para unha renovación substancial da esquerda nacional(ista) galega:
- O declive das formacións políticas tradicionais levou unha parte da sociedade -e concretamente unha parte da esquerda- a renegar do concepto mesmo de participación institucional. Porén, a maioría do tecido asociativo progresista desexa ter un referente partidario que canalice as súas iniciativas e que transmita ao conxunto da cidadanía unha visión política e ideolóxica global, que integre e supere as accións sectoriais. O problema non radica nos partidos como fórmula de participación, senón na insuficiencia ou inadecuación das forzas políticas que se propoñen como referentes actualmente.
- A sociedade civil galega está inmersa nun proceso de amadurecemento que xa mostra os seus froitos e cuxa tendencia é incrementarse no futuro. Hai unha masa crítica cada vez maior, máis preparada e máis crítica, que constrúe e ao tempo reclama novos modos de inserción na esfera política. Os movementos sociais esixen, máis que nunca, un relacionamento horizontal cos partidos políticos, moi lonxe das prácticas de tutela típicas de certa esquerda.
- As diverxencias ideolóxicas nas xentes de esquerda seguen a ser enormes, mais non se traducen en diferenzas de proxecto político. E na nosa visión, son os proxectos políticos os auténticos portadores de ideoloxía, e non as posicións apriorísticas. Nese sentido, é importante abordar unha segunda fase de debate, centrada non só en discutir senón tamén en construír.
É verdade que hai puntos nos cales o consenso non é total, como a posición perante o sistema de produción vixente, xa que mentres unha parte da esquerda organizada se declara radicalmente anticapitalista, outra non ve como facelo mentres non haxa un modelo alternativo que ofrecerlle á sociedade. Outro punto de potencial fricción é o relativo ás tentativas de sacralización dos movementos sociais por unha parte da esquerda. Porén, ambas cuestións son facilmente superables mediante o diálogo e a unidade de acción. Sobre todo, se temos en conta que hai unha case unanimidade en participar no sistema, algo que na práctica xa fai o propio movemento asociativo (legalización de estatutos, petición de subvencións, presentación de iniciativas ás institucións...).
Antes de concluír, gustaríanos dar resposta ás preguntas formuladas polo Encontro Irmandiño con motivo da Rolda de Rebeldía. Sen tentar arrogarnos ningunha representatividade que non nos corresponde, cremos que estas respostas van bastante na liña do que se puido percibir na xornada de debate do pasado día 30 de xaneiro.
- É o modelo de partido clásico inoperante? Cómpre construírmos ese novo referente-suxeito político-social? E se así é, de que modelo organizativo debemos dotarnos? É o acceso ás institucións necesario?
O modelo de partido clásico é válido, mais os actuais referentes dese modelo non o son. É necesario e urxente construír ese novo referente, ficando a dúbida de se é posible facelo dentro do BNG ou é unha tarefa que debe ser abordada desde fóra.
Sexa como for, ese referente debe ser un partido cun proxecto político de longo prazo (algo así como "Galicia 2010-Galiza 2025"), cunha estrutura desburocratizada e que encare a participación nas institucións e o exercicio do poder como medio e non como fin. - Como crear as canles de comunicación, participación e irmandade entre a esquerda social e a esquerda política? Cales son as esixencias da cidadanía e dos movementos sociais no eido da súa relación coas organizacións políticas?
Cun funcionamento ético e transparente tanto no nivel interno como no exercicio de cargos institucionais. Cunha fórmula partidaria baseada no concepto de rede e non no de xerarquía vertical, que practique a democracia directa (primarias, revogación de cargos, referendos) e promova a súa adopción pola sociedade alí onde sexa posible. Cunha limitación estrita de mandatos e a abolición da diferenza entre cidadán e político. Cunha práctica constante do diálogo en pé de igualdade, que dé lugar a que a xente non só se sinta escoitada senón partícipe da configuración do proxecto político. - Que mecanismos e accións debemos emprender para afondar na creación de masas críticas que esixan un cambio radical do noso modelo de sociedade partindo da realidade galega de hoxe?
A mellor contribución é crear ese novo referente político partidario, pois significaría un revulsivo social e contribuiría a articular esforzos e a dotalos dun sentido máis amplo. De feito, o propio movemento altermundista xa está inmerso neste debate, polo que semella un bo momento para abordar tal tarefa, facendo que Galiza estexa na vangarda -desculpade a palabra- da nova esquerda.
Ficaremos á espera dunha posible segunda etapa da Rolda de Rebeldía. Mentres tanto, parabéns ao Encontro Irmandiño por esta iniciativa.
Caixas de aforro: balanzo provisional e panorama
7 de febreiro de 2010
Disque destes tres, só un chega -e raspadiño- ao Q.I. 100 aplicado á política
Dada a complexidade do asunto, faremos unha breve recapitulación que permita extraír conclusións, indo do xeral ao particular.
I. Unha operación deseñada nas entrañas do Estado español
En 2008, a eclosión da crise financeira do capitalismo global atinxe en cheo o Estado español, proporcionando a oportunidade perfecta para remodelar o sistema financeiro español. Despois de repetidas chamadas ao neokeynesianismo, á economía verde e mesmo á interrupción momentánea da economía de mercado, os magnates das finanzas fanse co control da situación diante dunha esquerda social inerme e atenazada polo medo ao desemprego, e dunha socialdemocracia claudicante e desorientada. O redeseño do mapa de caixas non é máis que a segunda fase dunha operación de concentración do grande capital financeiro.
A primeira fase consistiu na concesión de 130.000 millóns de euros de diñeiro público para dotar de liquidez a banca privada. Meses despois, a presentación das contas de resultados dos bancos españois demonstra que son os máis saneados do mundo, polo que a inxección de liquidez será destinada a outros fins ben diferenets dos proclamados polo PSOE e o PP cando da aprobación do macrocrédito. Hai que sinalar que tanto o BNG como IU se opuxeron a esa medida, se ben que timidamente e debido ao rexeitamento da súa pretensión de que o Estado fiscalizase o uso do diñeiro público concedido á banca.
Unha das finalidades desa inxección de diñeiro na grande e mediana banca privada consiste en fortalecer a súa situación a respecto das caixas de aforro, provocando deste xeito dúas consecuencias: (i) a implantación do modelo de bancarización das caixas como patrón de eficiencia; e (ii) a adquisición -no curto/medio prazo- de parte das caixas polos bancos, nunha operación financiada polo propio Estado.
Isto explica que o acceso das caixas aos recursos do FROB sexa posterior á concesión de liquidez aos bancos e estexa suxeita a unhas condicións draconianas que non lles foron impostas a aqueles. A pesar do desigual trato, as caixas vense obrigadas a participar na operación: unhas, porque os recursos do FROB son a única garantía de solvencia (caso de Caixa Galicia e Cajamadrid, entre moitas outras); outras, porque os intereses políticos se alían cos das cúpulas directivas das entidades; e as demais, porque a nova regulamentación lles impede seguir en solitario ao esixir un mínimo de activos moi superior ao que posúen (caso de Caixanova e das pequenas caixas catalás).
Obviamente, o fondo desta operación implica necesariamente a desterritorialización das caixas, excepto cando os intereses políticos recomenden o contrario. Daí que o Banco de España invada as competencias autonómicas para colocarse nunha situación de forza total, ao monopolizar tanto os recursos financeiros como a capacidade decisoria. E daí, tamén, que o Goberno español recorra a Lei de caixas aprobada polo Parlamento galego.
O novo mapa de caixas está trazado desde hai un ano:
- Dúas grandes caixas que lideren potentes corporacións financeiro-industriais en todo o Estado, en competencia directa cos bancos e con apoio estatal para internacionalizar as súas actividades. Unha, a catalá La Caixa; outra, unha Cajamadrid reflotada cos recursos de vítimas fáciles.
- Varias caixas territoriais reforzadas, de mediana potencia. Unha no País Basco, por motivos evidentes tanto de índole política como de complementariedade co réxime financeiro dese territorio; outras dúas en Cataluña, unha de dimensión nacional e a outra como instrumento de investimento comarcal; e as restantes en comunidades economicamente dependentes, que non constitúen unha prioridade para a banca privada pero que son esenciais para os dous grandes partidos estatais (Castela e León, Andalucía).
- Varias caixas (non máis de 10) desterritorializadas -coa conseguinte diluición do poder autonómico, na liña do proxecto de recentralización promovido polo novo nacionalismo español- e bancarizadas. A fórmula preferida polo Banco de España para reducir o número de entidades son as fusións, moito máis primadas que os SIPs no acceso aos recursos financeiros. Do mesmo xeito que no apartado anterior, os dous grandes partidos estatais repartiranse o botín mediante o control de senllas fusións: a do PSOE, liderada por CajAstur, a caixa con mellor situación de liquidez, plenamente bancarizada e reforzada tras a adquisición de CCM; e a do PP, pendente da resolución final do seu imbroglio principal, como é a configuración da nova Cajamadrid.
II. A reacción dos poderes galegos
Diante deste panorama, a Xunta podía facer dúas cousas: plantar batalla en defensa dos intereses do país ou facerse a un lado para non entorpecer os plans acordados polo PSOE e o PP a nivel estatal. Feijoo debía enfrontarse a un conflito de intereses: ou xogar a vaza dunha fusión galega que afianzase o seu poder en Galiza, ou ter unha cota de poder no grande entramado financeiro da dereita española creado ao redor de Cajamadrid.
A opción de Feijoo foi desde o inicio pola segunda alternativa, o cal chegou a custarlle a renuncia da Conselleira de Facenda, non aceptada polo Presidente da Xunta; e podería terlle custado máis caro, dentro do PPdeG, se non tivese encontrado a tempo unha solución.
Pola súa parte, o lobby coruñés (Santiago Rey, Méndez, Jove, Castellano, Vázquez) comezou a impacientarse severamente perante a inacción de Feijoo, esixíndolle que liderase unha operación de fusión galega que salvase os mobles da caixa do norte, fortemente comprometida na súa solvencia e incapaz de garantir a súa sobrevivencia máis alá de 2011. Despois de semanas de acoso, finalmente Feijoo tivo que decantarse, e fíxoo aparentemente a favor da opción imposta polo lobby coruñés. Dicimos aparentemente, porque no fondo Feijoo o que fixo foi apostar por si mesmo ao articular unha estratexia para un fracaso calculado da fusión galega, como xa deixou patente o blog Feijoomente o pasado 10 de agosto e repetiu o 19 de novembro.
Mentres tanto, a caixa do sur ía ao seu. Primeiro tentou comprar CCM, pero CajAstur gañoulle a man, polo que Gayoso comezou a prospección de novos escenarios. Consciente da súa fortaleza relativa, Gayoso non dubidou en utilizar as súas armas, tanto as técnicas (unha solvencia moi superior á de Caixa Galicia, unha menor exposición aos activos tóxicos do mercado inmobiliario e unha catalogación A -esixida polo Banco de España para calquera operación de fusión- da cal carece a veciña do norte) como as políticas (incapacidade da Xunta para forzar a fusión, apoio do Banco de España ás fusións interrexionais e interese do PSOE en integrala nunha caixa con capacidade de operar en todo o Estado español). Polo tanto, é practicamente seguro que Caixanova terá como destino a integración no SIP realizado a maior gloria do PSOE, faltando ver cales son os seus socios e, consecuentemente, cal o seu peso relativo na entidade resultante -e si, falamos de entidade resultante porque os SIPs, na práctica, non son reversibles e resolveranse máis cedo que tarde nunha fusión en toda a regra, cando non na venda á banca privada.
O PSdeG, pola súa parte, demonstrou unha vez máis a súa absoluta falta de proxecto para o país: un líder cuxa única estratexia era a dilación como mecanismo de desgaste de Feijoo, mais que se viu incapaz de reaccionar cando o xogo mudou e desde entón se limita a ir-e-vir ao albur das ordes chegadas de Madrid; uns alcaldes miopes que fan a guerra pola súa conta sen máis horizonte que as eleccións locais do próximo ano; un partido que entrega nas mans de Feijoo o papel de defensor dos intereses xerais do país e se reclúe no localismo que xa no pasado o levou ao desastre; un sucursalismo tanto máis patético canto que se produce sen dereito a recompensa e en favor dun Goberno en pleno declive... Paradoxalmente, tantos e tan groseiros erros poden acabar rendéndolle ao PSdeG algúns beneficios en termos electorais, debido á disciplinada parálise do PPdeG e do BNG tanto na Coruña como en Vigo; mais é certo que, a longo prazo, seguir ese camiño é ir directamente ao matadeiro polo propio pé.
III. O papel da UPG e do BNG
Pouco despois das pasadas Eleccións Galegas, e unha vez constatadas as nefastas consecuencias da política de relacións cos medios desenvolvida por Quintana, a UPG decidiu aliarse con LVG, contubernio que se consolidou e alcanzou a súa máxima expresión na reunión secreta entre Guillerme e Santiago Rey e na posterior presenza do Portavoz Nacional do BNG na homenaxe a Francisco Vázquez promovida polo editor coruñés. Foi ese o punto-de-xiro desta historia: Santiago Rey impoñíalle a Feijoo a estratexia a seguir, que pasaba pola absorción de facto de Caixanova por Caixa Galicia, co apoio entusiasta da UPG e -mutatis mutandis- do BNG.
Durante os últimos meses do ano pasado, a UPG tirou un bo rédito desa estratexia: tomou a iniciativa coa proposta de reforma da Lei de caixas autonómica, obrigou o PSdeG a sumarse, gañou presenza mediática coa aparición de Guillerme nas dúas fotos con que as tres forzas políticas do Parlamento galego escenificaron un acordo de país e desactivou calquera tentativa de oposición aos seus plans no interior do BNG, afirmando deste xeito a súa condición de motor do BNG.
Mais despois do 30 de decembro, as cousas retornaron á detestable e costumeira normalidade: a partida voltou xogarse en Madrid, e en Galiza os únicos actores que aparecían en pantalla eran Feijoo e as propias caixas de aforro. O BNG desaparecera da primeira plana. Só nos últimos días, grazas ao recurso de inconstitucionalidade presentado polo Goberno español contra a Lei galega de caixas, o BNG conseguiu retomar a iniciativa, presentando un manifesto que sería asinado polo PPdeG e polos tres sindicatos maioritarios.
Á altura de agosto, a UPG xa decidira o apoio á fusión galega. Os meses seguintes serviron como dramatización ritual: en setembro, o Consello Nacional do BNG aprobaba a aposta pola galeguidade das caixas, sen falar abertamente de fusión; despois, a CIG basculou cara á defensa a ultranza da fusión; a seguir, aprobouse con carácter de urxencia a reforma da Lei de caixas como instrumento para forzar o relevo das cúpulas das caixas e, con iso, aplainar o camiño da fusión; máis tarde, a divulgación do resultado da due diligence elaborada pola consultora KPMG deu a escusa perfecta para o BNG proclamar a necesidade da fusión; e por último, o recurso do Goberno español propicia o aliñamento do BNG coa teoría da aldraxe confeccionada por LVG.
Vale a pena deterse nas mensaxes difundidas pola UPG neste período, todas elas falsas en maior ou menor medida, como se demonstra nos respectivos comentarios:
- O BNG, con 12 deputados, marcaba a axenda política do país.
Hai que ter moita fe no poder demiúrxico do partido-guía para crer en tamaña insanidade. A estratexia impulsada pola UPG foi acertada no seu deseño, mais pesimamente executada e malograda debido á precipitación. Mais mesmo que a estratexia e a súa execución fosen impecables, o obxectivo sería igualmente inatinxible. Como nacionalistas, o que debémos reivindicar desde o comezo é a capacidade para decidir aquí o futuro do noso propio aforro, sen interferencias de Madrid. - Grazas ao BNG, Feijoo tivo que comportarse como un auténtico Presidente galego e non como un simple títere dos poderes do Estado.
Feijoo non vai de comparsa do BNG neste asunto. Polo contrario: a axuda do BNG veu no momento máis oportuno para Feijoo, asediado polo lobby coruñés e cunha crise de goberno aberta no seu gabinete. Grazas ao BNG, Feijoo colocouse nunha posición gañadora tanto se hai fusión como se non, superando o conflito de intereses relatado no comezo deste post.
As escenas de matrimonio protagonizadas polo BNG e o PPdeG terán consecuencias, sendo unha das principais a desarticulación dunha entente opositora capaz de facer fronte á hexemonía electoral da dereita en 2013. É ben verdade que boa parte desta responsabilidade é do PSdeG, mais non é menos certo que o apoio do BNG a Feijoo debería ter sido -en caso de producirse- moito máis esixente e non, como ocorreu, ofrecido gratuitamente. - A fusión sairía adiante grazas ao empeño do BNG, que recollía as aspiracións da sociedade galega.
É case seguro que a fusión non sairá adiante. Por moitos e moi contundentes motivos: (i) porque os grandes poderes do Estado español teñen outros plans para as nosas caixas; (ii) porque unha das nosas caixas non desexa a fusión; (iii) porque a outra non pode esperar; (iv) porque a Xunta pode vetar fusións, aínda que non está claro se ese poder se estende aos SIPs, pero non pode impoñelas; (v) porque a decisión última depende do Banco de España, que non ten pudor en ningunear a Feijoo; (vi) porque a UE decidiu que o FROB só sexa válido até o 30 de xuño, e antes desa data non estará resolto o recurso presentado polo Goberno español... e poderíamos seguir con algúns máis. - A Lei de caixas é a garantía para a fusión das caixas galegas e para a súa redefinición.
A Lei de caixas aprobada a instancias do BNG é un considerable paso adiante en materia normativa, pero non ten incidencia directa sobre a fusión. Un mínimo negociador para aprobar conxuntamente co PPdeG a Lei de caixas -ou mesmo antes, para saír na foto con Feijoo- debería ter sido esixirlle á Xunta a presentación dun recurso de inconstitucionalidade contra o FROB. Iso provocaría un caos xeneralizado e obrigaría o Goberno español a negociar cunha Xunta en posición de forza, ao tempo que representaría a proba de que a aposta de Feijoo pola fusión é real e non unha operación de autoimaxe. Porén, como repetidamente recoñeceu Paco Rodríguez nos seus artigos en GZ Nación, o apoio ao PPdeG foi outorgado sen ningún tipo de garantías. - A 'due diligence' de KPMG proba que só a fusión garante a viabilidade das caixas galegas.
O estudo de KPMG non mostra máis que o que lle foi encargado mostrar. Nin sequera se consideraron todas as posibilidades, senón que se limitou o campo de estudo á análise da viabilidade da entidade resultante da fusión entre Caixa Galicia e Caixanova, concluíndose que sería viable, solvente e xeradora de beneficios.
Sorprende a fe cega dun partido marxista no ditame dunha consultora financeira. Sorprende que só 15 minutos despois de coñecido o diagnóstico resultante do estudo de KPMG, Fernando Blanco dese unha conferencia de imprensa argumentando que, desde ese mesmo momento, a fusión era o único camiño. Sorprende aínda máis que se esquecese de denunciar o conflito de intereses de KPMG, que participa na administración concursal de Martinsa Fadesa e simultaneamente axuda decisivamente a definir o futuro de dúas entidades financeiras cuxo maior credor -con moita diferenza- é esa construtora; sobre todo, porque Fernando Blanco si se lembrou de denunciar ese conflito de intereses a respecto do escritorio de avogacía que asesorou a Xunta na elaboración da nova regulamentación de concesións eólicas. - Calquera oposición á fusión é un atentado contra os intereses obxectivos do país e só pode responder a intereses espúrios ou a unha alarmante falta de clarificación ideolóxica.
Isto inclúe a Xavier Vence, a Beiras e a Quintana. Vence defende -e el sábeo- unha opción tan desexable como imposible, cal é a da manutención das dúas caixas autonomamente, e faino cunha argumentación teórica sólida, mais carente de efectividade política. Beiras esixe unha redefinición do modelo de caixas e da súa inserción no tecido produtivo por riba do debate sobre a fusión, postura que fixo propia +BNG e que Aymerich repetiu sen cesar nos seus artigos n' A Nosa Terra. E Quintana defende a postura de Caixanova, non só porque posúa elementos obxectivos para facelo, senón tamén porque esa entidade é o mecenas do IGEA.
Vence segue un camiño propio, facéndose forte como voz crítica e independente, polo que dificilmente se lle pode esixir lealdade a unha estratexia en cuxo deseño non participou. Moito menos se lle pode impoñer a Beiras, que non se saiu nin un milímetro das liñas-mestras aprobadas polo Consello Nacional do BNG; ou a Quintana, cuxa defenestración lle dá unha marxe de liberdade ilimitada (suicida, pero ilimitada) e que só falou por persoa interposta.
En resumo: a UPG deseñou a estratexia do conxunto do BNG, mais foi ela quen asinou as alianzas e quen tira proveito delas en exclusiva; ao tempo, pon en práctica as consabidas tácticas de venda de mercadoría patriótica de contrabando á militancia, anatemiza os disidentes e obriga +BNG a acabar aliñándose na práctica -o que ocorre despois da aprobación da Lei de caixas- coa política trazada por Paco Rodríguez.
En todo isto, hai algúns puntos escuros que aínda ninguén lle aclarou á militancia. Que datos técnicos posúen a UPG e/ou o BNG sobre a situación das caixas? Desexaríamos que a resposta non se circunscriba ás carpetas que Marta Currás lle mostrou a Guillerme durante 10 minutos na reunión Feijoo-Pachi-Guillerme en Monte Pío. Actúa a UPG por puro ideoloxismo ou defende intereses non confesados? Nós pensamos que a UPG tomou as súas decisións por ideoloxismo e as puxo en práctica coa torpeza xa consuetudinaria no partido, pero gustaríanos ter certeza de que non hai elementos de presión nas mans de Feijoo ou de Méndez para empurrar a UPG nesa dirección. Fala en serio Paco Rodríguez cando di que até Mariano Rajoy entrou na táctica do BNG? Se alguén aínda non percibiu que esa é a confirmación de que non haberá fusión, de que non periga a absorción de Caixa Galicia por Cajamadrid e de que agora do que se trata é de transferirlle os custos ao PSOE, daquela non merece ser líder nin dunha asociación de veciños.
IV. Conclusións
A primeira e triste conclusión é que no BNG, quen sabe de economía non decide; e quen decide, nin sabe nin escoita. A segunda é que lle fixemos o caldo gordo a Feijoo en troca de nada, en vez de esixirlle como condición sine qua non a presentación dun recurso de inconstitucionalidade contra o FROB. A terceira é que a UPG segue tratando o conxunto da militancia do BNG como un rebaño de borregos ao cal se lle pode convencer de calquera cousa, por máis improbable ou mesmo insensata que sexa. A cuarta, que ninguén fixo as contas sobre as consecuencias estratéxicas de ir de ganchete con Feijoo neste asunto. A quinta, que á hora da verdade, +BNG acabou cedendo nas súas esixencias e pregándose aos pactos previamente subscritos pola UPG.
A sexta e última é que Deus escribe recto por liñas tortas. O que neste caso concreto se traduce en que, grazas á inestimable e xa tradicional inepcia do PSdeG, o BNG aínda está en condicións de sacar tallada. Como? Ofrecendo ao PPdeG a consumación do matrimonio, cunha grande mobilización social a favor da fusión (o soño de Paco Rodríguez desde este verán) convocada conxuntamente polas mesmas entidades que recentemente asinaron o manifesto "Galicia ten dereito".
No curto prazo, a pinza co PPdeG contribúe a afirmar o BNG como unha forza central do peculiar sistema de partidos galego, resgatándoo da marxinalidade á que querían condenalo o PPdeG e o PSdeG nos primeiros meses da lexislatura. Ademais, o isolamento do PSdeG abre unha espita pola que o BNG pode recoller algúns apoios. No medio e longo prazo, iso non se traducirá nunha redefinición da política de alianzas a nivel municipal, o que nos neutralizará novamente como forza con vontade hexemónica, reducíndonos á condición de muleta do PSdeG; e ao mesmo tempo, supón un espaldarazo gratuito a Feijoo, coa intención de recrear -en versión máis modesta- o ciclo virtuoso dos anos '90, i.e. un BNG confortablemente instalado na oposición e con marxe para crecer grazas á inestabilidade do PSdeG.
Apéndice: a posición deste blog
Os redactores deste blog concordamos punto por punto coas posicións mostradas publicamente por Beiras e Aymerich. Ou sexa: fusión si, pero non calquera fusión; apoiamos -politicamente, xa que na práctica non depende do BNG- unha fusión, non a fusión. Si a unha nova caixa galega, ao servizo da economía produtiva e non da especulación, con investimentos centrados no país e non fora del, con órgaos de xestión renovados e democratizados. Si ao recurso contra o FROB -que aínda non se produciu- e á reforma da Lei de caixas. Si a facerlle pagar ao PSdeG e ao PSOE a súa traizón a este país. Non a unha fusión para salvarlle a cadeira a Méndez, que controla a Castellano, que xuntos financian LVG, que lle marca a axenda a Feijoo. Non a un apoio incondicional a Feijoo, a reunións secretas con Santiago Rey e a participar en homenaxes a Paco Vázquez. Non á defensa de intereses particulares, sexan estes da UPG ou do IGEA. E para acabar cunha das notas positivas, si á coherencia á hora de defender a mesma postura en todo o país.
O MGS virará partido político aínda neste ano
7 de febreiro de 2010
Foto: web do MGS
O pasado fin de semana, o Movemento Galego ao Socialismo celebrou o seu primeiro Encontro Nacional, no que foi o primeiro evento organizado por este colectivo, surxido despois da escisión sufrida en 2009 polo que daquela era o Movemento pola Base. A principal conclusión da xornada de debates celebrada en Teo foi a de constituírse en partido político integrado no BNG. A tal efecto, o MGS celebrará no presente ano a súa I Asemblea Nacional, na que tamén se desenvolverán as liñas políticas aprobadas por unanimidade neste encontro.
O propósito do MGS é construír un partido de clase que aglutine o traballo político na frente sindical (CIG), no estudantado (Isca!) e nos diferentes movementos sociais de esquerda independentista. No seo do BNG, os esforzos do MGS centraranse na defensa do carácter frentista e asembleario da organización. Internamente, o MGS dedicará os próximos meses a ampliar a súa presenza no país e a consolidar a súa estrutura organizativa.
O conclave tamén serviu para escoller unha nova Coordinadora Nacional, órgao responsable de dirixir a formación e de organizar a súa asemblea nacional. Antolín Alcántara, líder da comisión sindical do MGS e encargado de pronunciar o discurso de clausura, perfílase como home-forte do futuro partido.
Vídeos da Rolda de Rebeldía
5 de febreiro de 2010
Os vídeos da Rolda de Rebeldía xa están a ser publicados. Por agora, encóntranse disponibles os correspondentes ás dúas primeiras sesións ou xeiras. Podedes velos no canal do Encontro Irmandiño en YouTube.
“55 mentiras” terá presentación online
5 de febreiro de 2010
O lanzamento do libro "55 mentiras sobre a lingua galega" acontecerá en 69 localidades do país e do mundo simultaneamente, hoxe ás 20:30h. E se alguén non pode asistir persoalmente, sempre fica a opción de ver a retransmisión ao vivo que será realizada online. E para ir abrindo boca, podedes ler a presentación que resume 20 das falacias máis habitualmente utilizadas contra o galego.
O día 18 de outubro enchemos as rúas de Santiago convocados por Queremos Galego! Hoxe temos que encher os espazos cívicos do país (consulta aquí a listaxe completa) coa nosa presenza apoiando esta extraordinaria iniciativa de ProLingua.E quen non poida estar en persoa, abonda con facer clic na imaxe que ilustra este post para ver en directo a presentación que será realizada en Vigo a partir das 20:30h.
Por certo, o libro xa está á venda e é magnífico.
Xornadas de información alternativa
5 de febreiro de 2010
Fai clic para ampliar a imaxe co programa do evento
Hoxe e mañán, o Centro Social Atreu da Coruña acollerá unhas xornadas de información alternativa e a asemblea de Indymedia Galiza. Este é o programa de actos:
Venres 5
- 20:30 Estado actual da contrainfomaçom na infosfera do país. Possibilidades e futuro dos espaços telemáticos em chave social (Vieiros, Galiza Livre, Altermundo, Indymedia, Olholivre...).
Sábado 6
- 12:00 Assembleia aberta de Indymedia Galiza.
- 18:00 Jornada de Redes Sociais e web 2.0. Uso das ferramentas que favorecem a interacçom entre as comunidades e pessoas na infosfera crítica galega (Blogaliza, Altermundo, Ergosfera, Universidade Invisíbel, Sementeira, Indymedia, Saramaganta, CCSS, Trebelab, Hacktreu, Causaencantada...).
- 23:00 Ceia vegana e fim-de-festa.
Endereço: Centro Social Atreu, T/ Sam José, nº 2, res-de-cham - A Corunha.
Fin de semana de reflexión
5 de febreiro de 2010
Para este fin de semana, e se outras urxencias non obrigan a mudar as previsións, propoñémosvos o seguinte menú:
- 1º prato: A Rolda de Rebeldía e a necesaria reconstrución da esquerda nacional(ista) galega.
- 2º prato: Balanzo da actuación do BNG no tema das caixas de aforro e perspectivas da cuestión.
ProLingua presenta “55 mentiras sobre a lingua galega”
4 de febreiro de 2010
O colectivo ProLingua, constituído no pasado mes de outubro, realizará mañán o lanzamento do libro "55 mentiras sobre a lingua galega". Non se trata dun evento editorial máis, por dúas importantes razóns: porque o libro está pensado como un manual de combate dialéctico fronte ás mentiras difundidas polos inimigos do galego; e porque a presentación do libro será realizada simultaneamente en 69 vilas e cidades de Galiza, de Europa e do mundo. Podedes consultar aquí a listaxe completa das localidades e os respectivos lugares onde se celebrarán, ás 20:30h. de mañán, os actos de presentación desta publicación que en breve deberá converterse nunha referencia.
A RdR na imprensa
2 de febreiro de 2010Uns minutos despois de publicarmos o noso resumo sobre a Rolda de Rebeldía, a comisión organizadora achega unha recolla das primeiras repercusións do evento. No comunicado, dise que este só foi un primeiro paso, polo que se intúe que haberá outros -moi necesarios.
A RdR na imprensa
A RdR na blogosfera
Fotos
Resumo da Rolda da Rebeldía
2 de febreiro de 2010
O pasado sábado, celebrouse en Compostela a Rolda de Rebeldía promovida polo Encontro Irmandiño, cun notable éxito de asistencia e un constante debate e diálogo entre os ponentes e o público. No inicio da xornada, o salón do Hotel Compostela estaba practicamente cheo, e xa a media mañá se tornara insuficiente para albergar os asistentes, polo que algúns deles tiveron que seguir as sesións en pé.
Debido a diversas circusntancias de orde persoal, ningún dos redactores deste blogs puido asistir ás sesións da tarde, polo que o noso resumo será máis estenso no tocante á parte matinal e advertimos que recorremos a terceiros -xuntamente coa lectura das intervencións escritas dos ponentes- para elaborar a sinopse dos debates de encerramento.
Sesión matinal
Na parte da mañán, houbo dúas partes diferenciadas: a primeira levaba por título "Xeira da procura" e tiña como obxectivo central discutir sobre a validade dos partidos como ferramentas de acción política e sobre a necesidade de participación nas institucións; a segunda, denominada "Xeira da irmandade", centrou a súa atención na intercomunicación entre a esquerda social e a esquerda política. Cada unha delas contou coa participación de catro ponentes, tras cuxas intervencións se abriu un coloquio.
Na Xeira da procura, comezou intervindo Xavier Ron, que fixo unha crítica dos sistema capitalista e un chamamento autocrítico a asumir a responsabilidade da esquerda na febleza do movemento anticapitalista e socialista. Respondendo á fórmula organizativa que debe adoptar a nova esquerda, avogou polo frontismo. A seguir, Eduardo Rego debullou unha precisa análise sobre as causas do actual declive dos partidos como instancias de intermediación política, expuxo algunhas liñas-mestras para a súa rexeneración expresou a súa opción por aproveitar todas as potencialidades transformadoras, tamén as provenientes da acción nas institucións. Pola súa parte, Xoán Hermida fixo un apelo a que os partidos coloquen a súa acción política, que cualificou como táctica, ao servizo da visión estratéxica da cal son portadores os movementos sociais. Por último, Xabier Macías comezou desmitificando a solemnidade ideolóxica tan común na esquerda e sinalou a conveniencia de que emerxa unha nova forza política que recolla os anceos de rexeneración da política dunha parte considerable da sociedade, aínda que expresou as súas dúbidas sobre a súa viabilidade no espazo político galego.
Na Xeira da irmandade, foi Antón Gómez-Reino (Tone) o primeiro en intervir, defendendo a desprofesionalización dos partidos políticos e a capacidade dos movementos sociais como elementos de reapropiación do espazo político pola cidadanía; con todo, fixo unha chamada tanto á rexeneración dos partidos de esquerda, cuxo punto de partida debe ser a renuncia ao sectarismo, como á necesidade de amadurecemento dos movementos alternativos en cuestións como a dimensión institucional das súas reivindicacións. En seguida, tomou a palabra Goretti Sanmartín, cuxas liñas argumentais principais foron a crítica ao desprezo polas minorías dentro das forzas que se autodenominan de esquerdas, ben como a necesidade de colocar no centro da axenda a interlocución permanente entre as persoas, colectivos e forzas políticas de esquerda para facer todas as voces partícipes do discurso. Logo despois, foi o turno de Manuel Casal Lodeiro, que partindo dos principios de reaproximación da cidadanía á política e da desburocratización das estruturas partidarias, propuxo ensaiar en 2011 unha fórmula de listas asemblearias cuxa actuación dependería en todo momento da deliberación dos veciños. Para rematar a sesión matutina, José Maria Garcia Villaverde fixo unha intervención na que considerou os partidos políticos absolutamente inoperantes para canalizar as demandas da esquerda social, polo que puxo a énfase en lograr unha masa crítica social autoorganizada o suficientemente ampla como para dotar de coherencia un proxecto partidario revolucionario capaz de superar o sistema actual.
Sesión vespertina
Á tarde celebráronse as dúas últimas xeiras: a terceira foi a chamada "Xeira das mil voces", dedicada ás reflexións sobre as estratexias para alargar a masa crítica da esquerda nacional; a cuarta e última foi a "Xeira partillada", onde destacados dirixentes das organizacións políticas participantes expuxeron a súa visión sobre os asuntos tratados ao longo de toda a xornada.
Durante a Xeira das mil voces participaron como ponentes Manuel Martínez Barreiro, que propugnou a necesidade de que as mensaxes da esquerda transformadora cheguen máis alá do círculo dos convencidos; Xoán Carlos Carreira, que fixo un chamamento para que o nacionalismo redefina o seu proxecto político e estratéxico para responder axeitadamente ás demandas sociais; Mónica Alzate e Luísa Ocampo, pola súa vez, expuxeron as experiencias do Foro Galego de Inmigración e do movemento feminista, respectivamente.
A última parte correspondeu ás intervencións dos portavoces das dorzas políticas participantes. Xunto a Xosé Manuel Beiras, que falou en nome do colectivo anfitrión, interviñeron Xoán Bascuas por +BNG (Carlos Aymerich non puido facelo debido a unha afonía severa), Mariano Abalo pola FPG e Carlos Morais por Nós-UP. A intervención estelar, como non podería ser doutro xeito, foi a de Beiras, que puxo a énfase en relacionar a crise dos partidos de esquerda cos crise do aparello de Estado no cal participan, advertindo do risco de involución cara a réximes totalitarios, ao tempo que avogou por unha forza de esquerdas capaz de vehicular os eixos básicos da nova esquerda social, tarefa que o Encontro Irmandiño encara dentro do BNG, polo menos por agora. Morais criticou o BNG, comparando o seu grao de inserción no sistema ao do PP postulando a Nós-UP como a auténtica vangarda da esquerda soberanista galega, mentres M. Abalo se congratulou dos espazos de coincidencia existentes entre as organizacións presentes e Bascuas defendeu a superación das actuais formas partidarias nun sentido de interacción máis directa coa cidadanía, mais tamén advertiu do risco de sacralización dos movementos sociais.
Pedimos desculpas polas inevitables omisións e prometemos para os próximos días un post de análise sobre este evento, cuxa importancia ben merece unha reflexión particularizada. E mesmo que este post tenta ser descritivo, non desexamos concluír sen parabenizar o Encontro Irmandiño, os ponentes, o público e as organizacións implicadas polo éxito dun evento moi necesario e que mostrou unha potencialidade digna de ser tida en conta.
Nace “Pensar e Axer”, revista electrónica galega de pensamento marxista e nacionalista
1 de febreiro de 2010
Acaba de ver a luz a revista de pensamento "Pensar e Axer", que se autodefine como vehículo de pensamento marxista e nacionalista galego. A dirección corre a cargo do coñecido blogger galego Xabier Pérez Igrexas.
Extractamos a seguir a parte central do editorial fundacional da publicación:
Somos unha publicación marxista, dende a convicción de que os principios do Materialismo Histórico e da Dialéctica que alicerzan o marxismo, son o único método e vieiro para a transformación completa da realidade social actual, partindo de que a contradición fundamental continúa a ser traballo contra capital.
Somos unha publicación nacionalista galega. Sendo Galiza unha nación colonizada, negada da súa soberanía, asoballada culturalmente, e expropiada no económico, é o pensamento nacionalista (con Daniel Alfonso Rodríguez Castelao como principal referente) a única ferramenta útil para a liberación nacional da nosa patria e a conquista da plena soberanía mediante a constitución do Estado Galego.
Felizmente, esta iniciativa coincide cos primeiros pasos desde a blogosfera galega para articular unha outra ferramenta de análise, crítica e opinión política de esquerda plural, cuxos alicerces foron postos o pasado mes e que en breve deberá iniciar a súa andaina. Desde este blog, desexamos a "Pensar e Axer" a mellor sorte e que veña contribuír ao enriquecemento do debate no seo da esquerda nacional(ista) galega.
Resumo da Rolda de Rebeldía
31 de xaneiro de 2010En breve.
En defensa dos servizos públicos
31 de xaneiro de 2010
Onte tivo lugar en Compostela a manifestación nacional en defensa dos servizos sociais públicos convocada pola CIG. A asistencia foi dunhas 500 persoas, o que resulta non calamitoso, pero si decepcionante, dada a enorme relevancia do asunto en cuestión.
A pesar diso, a mobilización tivo unha repercusión razoablemente positiva na imprensa, mais deixa algunhas leccións internas que non deben ser soslaiadas:
- +BNG demonstrou que, como se supuña, ten un aparato aínda feble e moi verde. Non foi quen de articular os apoios da Plataforma en Defensa do Sistema Público de Servizos Sociais para que participasen na mobilización. De feito, a representación de moitos dos colectivos que a integran non se fixo notar nin sequera nas pancartas.
- A CIG, que por agora non fai parte da Plataforma e ten serias reticencias a integrarse, cumpriu coa obrigación marcada no roteiro ao convocar e liderar a mobilización, pero estivo lonxe de colocar toda a carne na grella. Cousa que si fai cando ao partido-guía lle convén, e onte non era o caso.
- A inmensa maioría da militancia do BNG só se mobiliza se se fai un traballo corpo-a-corpo. A simple reiteración electrónica dunha convocatoria non consegue congregar máis duns centos de persoas.
- O distanciamento entre os traballadores do Consorcio e a CIG, sindicato maioritario en todos os comités de empresa, fíxose evidente unha vez máis na escasa participación de traballadores na marcha.
En fin, algo vai mal cando unha das reivindicacións esenciais de calquera forza de esquerdas, como é o carácter público dos servizos sociais e a repulsa á súa privatización pola dereita máis reaccionaria, só consegue xuntar medio millar de persoas.
Mañán, información completa sobre a “xornada da ubicuidade”: Rolda de Rebeldía, manifestación polos Servizos Sociais e Encontro do MGS
30 de xaneiro de 2010Hoxe, toca descanso 
Programa definitivo da Rolda de Rebeldía
29 de xaneiro de 2010
Podedes acceder ao programa definitivo pinchando aquí ou descargalo ampliando a imaxe.
Xornadas sobre a Carta Europea de Linguas Rexionais ou Minoritarias
29 de xaneiro de 2010
O Consello da Cultura Galega organiza, os próximos días 22 e 23 de febreiro, unhas xornadas de análise sobre o contido e as implicacións xurídicas da Carta Europea das Lingua Rexionais ou Minoritarias. O evento contará cunha nutrida representación de especialistas en dereito e sociolingüística a nivel galego, estatal e europeo, e será coordinado por Alba Nogueira. Este é o programa completo; e este, o formulario de inscrición,
Manifesto en Defensa do Sistema Público de Servizos Sociais
29 de xaneiro de 2010A Plataforma en Defensa do Sistema Público de Servizos Sociais, constituída por máis de 60 asociacións e entidades, publicou nestes días o seu manifesto. Con el, pretenden dar a coñecer as súas reivindicacións e facer un chamamento á sociedade para que presione no sentido de forzar unha rectificación na política de Feijoo tendente á privatización e mercantilización dos servizos sociais. O texto tamén serve como apoio á convocatoria de manifestación cidadá que terá lugar este sábado en Compostela.
Este é o texto completo do manifesto:
- Desenvolvemento da Lei 13/2008 do 3 de decembro, de servizos sociais de Galicia que entrou en vigor o día 18 de marzo de 2009 na que se define aos servizos sociais como un sistema público de servizos, constituíndose no 4º piar do benestar xunto coa educación, a sanidade e a seguridade social; recoñece o dereito aos servizos sociais como un dereito subxectivo das persoas, do conxunto da poboación, e obriga a incluír nos orzamentos anuais da Xunta e das entidades locais as partidas necesarias para o financiamento do sistema galego de servizos sociais.
- Implantación xeneralizada da Tarxeta Social Galega, de carácter persoal e intransferible que acredita como titular do dereito ao acceso aos servizos sociais: Posta en marcha do Expediente social básico único e do Mapa Galego de servizos sociais no que se definen as áreas sociais e se establecen os criterios de dotación de centros e de servizos en todo o territorio galego.
- Aprobación e desenvolvemento do Catálogo de servizos sociais definido na Lei de servizos sociais de Galicia. (antes do 18 de marzo)
- Dotación dos medios precisos á Axencia Galega de Servizos Sociais para a súa posta en funcionamento e o cumprimento das súas funcións.
- Revisión urxente da regulación legal da renda de integración social de Galicia establecida na Lei 9/1991, do 2 de outubro, de medidas básicas para a inserción social, e elaboración e aprobación dunha nova lei de inserción social de Galicia. (antes do 18 de marzo).
- Determinar os equipamentos, persoal profesional e equipos técnicos interdisciplinares en cada nivel de actuación da estrutura básica dos servizos sociais, tanto municipal como comarcal. Fixando as titulacións e as cualificacións profesionais e os ratios de cobertura dos equipos de traballo. Todo elo coa aprobación do Consello Galego de Benestar Social e a Mesa Galega de Servizos Sociais.
- Consolidación da rede de Oficinas I+B do Consorcio Galego e a súa ampliación que garanta unha eficaz cobertura das necesidades, dotadas de equipos profesionais interdisciplinares que actuando en rede complementen o labor dos servizos sociais comunitarios básicos dos concellos en relación coas situacións de exclusión e desigualdade social.
- Consolidación da xestión pública dos centros de atención xerontolóxica que atenden a persoas en situación de dependencia ou en risco de padecela, en particular a rede de Centros de Día. Consolidación de programas de proximidade como o Xantar na Casa ou o Transporte Adaptado 065 que vertebren e homoxenizen a atención en toda Galicia.
- Constitución inmediata dos órganos de participación recollidos na lei, nomeadamente o Consello Galego de Benestar Social (debera estar constituído antes do 18 de decembro de 2009) e a Mesa Galega de Servizos Sociais. (antes do 18 de marzo)
- Constitución da Comisión Interdepartamental de Servizos Sociais e Inclusión Social, que asuma, ademais das funcións previstas no artigo 65º desta lei, as funcións establecidas no artigo 54 da Lei 9/1991, do 2 de outubro, de medidas básicas para a integración social. (antes do 18 de marzo)
5.000 comentarios
28 de xaneiro de 2010Onte, tras 325 días de presenza na rede, este blog atinxiu a cifra de 5.000 comentarios publicados. Como non podería ser doutro xeito, entre eles hai un pouco de todo: conversas cruzadas, desabafos, algunha saída de ton... pero sobre todo un esforzo compartido por construír. Construír opinión, alternativa, proxecto e, nunha palabra, futuro. Moitos dos vosos comentarios merecerían ser publicados na portada como posts, aínda que o feito de non facelo non diminúe en nada o seu valor nin a súa difusión, xa que o público deste blog ten o saudabilísimo hábito de ler os comentarios, que case sempre enriquecen considerablemente o noso traballo inicial.
Grazas a todas(os) pola vosa valiosa e insubstituíble participación.
Parábola da fusión
27 de xaneiro de 2010
A fusión era necesaria. Moitas cousas a demandaban.
Era necesario unirse para sobreviver con garantías de solvencia nun mundo tremendamente competitivo.
Era necesario unirse para deixar de competir entre nós, e aproveitar ao máximo as sinerxias de mercado.
Era necesario unirse para non acabar arrinconados nunha cuota marxinal do mercado ou absorbidos polos máis fortes; polos que o teñen todo ao seu favor.
Era necesario unirse para non entregarlle todo ao inimigo: a España.
Era necesario eliminar o que nos separa, que no fondo non é tanto, e realzar o que nos une: o servizo ao País e á nosa clientela, actual e potencial.
Era necesario superar as camarillas de Palacio, as oligarquías locais, os personalismos, os intereses de parte, as axendas espúreas: o pasado.
Algúns, desde dentro, opoñíanse teimudamente a calquer fusión. Querían conservar o seu control da situación. Atender os seus intereses máis imediatos, e presentalos como unha defensa do interese xeral. Non estaban dispostos a renunciar a nada: nin á súa historia persoal, nin á súa traxectoria colectiva supostamente heroica. Era cuestión de resistir, máis unha vez, para que todo permanecese igual.
Outros, en cambio, defendían a fusión por un puro sentido de país e da responsabilidade histórica do nacionalismo. A división en partes non era senón o estéril resultado do minifundismo antropolóxico galego, perpetuamente ancorado nun pasado idealizado. Un resultado incompatíbel co futuro.
Mais non, queridos leitores. Non estábamos falando da fusión das caixas.
Estábamos falando da fusión de todas as organizacións políticas do BNG nun único partido...A única espiral capaz de garantir un BNG de futuro e con futuro.