Enquisa sobre as lideranzas da UPG
6 de setembro de 2010Acabamos de lanzar a primeira dunha serie de enquisas sobre as lideranzas dos diferentes sectores do BNG. Nesta primeira entrega, pedímosvos que valoredes as persoas máis significadas da UPG: deputados, concelleiros, membros da dirección do BNG, responsables de áreas, líderes de organizacións sociais, creadores de opinión e persoas con cometidos estratéxicos dentro do BNG. Mesmo non sendo unha lista exhaustiva, pois algúns nomes importantes ficaron de fóra, si é un rol amplo, debido á masiva presenza da UPG nos ámbitos referidos. Ao todo, incluíronse 39 nomes, que conxuntamente conforman unha boa aproximación ao que é o mosaico do poder na UPG.
Con todo, a resposta a enquisa é rápida: abonda responder o grao de identificación con cada un dos nomes propostos, nunha escala do 1 ao 5, polo que a resposta íntegra á enquisa non debe demorar máis do que uns 3 ou 4 minutos.
Excepcionalmente, foron sometidos á vosa consideración algúns nomes de persoas que, mesmo non tendo carné da UPG, ligaron a ese partido a súa carreira política. Como sempre, só se acepta unha resposta por IP; e, tamén como sempre, á conclusión da enquisa podedes incluír os comentarios que estimedes oportunos. Este é o enderezo para responder a enquisa.
O BNG aplaude o cesar-o-fogo declarado por ETA
6 de setembro de 2010Reproducimos integramente o comunicado do BNG:
Santiago de Compostela, 5 Setembro 10. O Bloque Nacionalista Galego considera positivo o anuncio realizado hoxe por ETA e agarda que esteamos ante o principio da fin da barbarie terrorista en Euskadi.
O BNG fai votos por que a democracia sexa o procedimento que regule a vida social e política en Euskadi e, portanto, por que desapareza definitivamente a violencia.
A formación nacionalista agarda tamén que co silencio das armas se restitúan os dereitos políticos plenos a un sector da sociedade basca que, coa actual lexislación, non se atopa representado nas institucións democráticas.
En próximos días, deterémonos neste transcendental asunto.
A esquerda en Galiza: catarse ou catástrofe
5 de setembro de 2010Por Filipe Diez
Artigo publicado orixinalmente no Xornal de Galicia: suplemento Contexto, p. 7, 04/09/10.
* * * * *
Convídanme a falar sobre as relacións entre a esquerda política e a esquerda social en Galiza, e o primeiro que vén á miña mente é o cúmulo de redundancias que se encerran nesa frase. Seguramente, ese é o desafío: abolir as fronteiras entre a esquerda partidaria e o conxunto da esquerda social da cal aquela é unha parte e desvelar o carácter eminente e intrinsecamente político de toda agrupación social.
É unha obviedade dicir que a esquerda se encontra nun período de transición entre vellas fórmulas (ideolóxicas, organizativas e relacionais) comprobadamente esgotadas e novos modos de entender, definir e executar a acción política. Mais como a función non pode parar, a esquerda partidaria –nunha reacción profundamente conservadora– resístese a redefinir a súa identidade e o seu modo de relación coa sociedade. Por un lado, mantén a énfase na lóxica da competición electoral, que inevitablemente conclúe na consideración da conquista e conservación de cotas de poder institucional como un fin en si mesmo e non como un medio para operar as transformacións sociais que programaticamente se defenden, producindo a desafección, o distanciamento e a desmobilización da base social de esquerdas. Por outro, a ausencia dun proxecto global para o país lévaa a repregarse sobre si mesma, provocando que a maior crise da nosa historia recente se resolva nunha contracción da esquerda e nunha expansión social da dereita. E, por último, aférrase a esquemas de relacionamento nos cales reserva ás asociacións e movementos de esquerdas as funcións de correas de transmisión, viveiros de cadros e/ou celeiros de votos.
A situación podería ser substancialmente diferente se a esquerda partidaria –fundamentalmente, o PSdeG-PSOE e o BNG– non tivesen estragado as oportunidades que se lles presentaron. No nivel macro, dispuxeron de dúas poderosas ferramentas, como foron o movemento social Nunca Máis e o goberno da Xunta, e conseguiron desactivar unha e desaproveitar a outra. No nivel micro, as relacións entre a esquerda partidaria gobernamental e a súa base social establécense con demasiada frecuencia en termos de conflito: as políticas ambiental, enerxética e urbanística proporcionan abundantes exemplos recentes.
Con todo, a crítica á esquerda partidaria non debe levarnos nin a demonizala nin a sacralizar as demais fórmulas organizativas. De feito, a esquerda organizada non partidaria, a pesar da súa notable maduración nos últimos vinte anos, aínda presenta defectos non menores que os dos partidos de esquerda, sendo os principais o déficit de penetración social, o exceso de atomización, as carencias en materia de comunicación, a ausencia dunha cultura autocrítica e a escasa capacidade para definir e executar proxectos conxuntos.
Tanto os partidos como as asociacións de esquerdas deben asumir a súa incapacidade para articular por si sós o espazo social que definen como propio. A emerxencia e consolidación dunha nova esquerda política/social/cidadá pasa pola articulación –en pé de igualdade– entre os tres pólos da esquerda social: partidos, asociacións progresistas e cidadanía non organizada. Eis a disxuntiva: ou unha catarse da que emerxan novas formas de entender a política, ou unha catástrofe en forma de perpetuación no poder dunha dereita disposta a reducir o país ás cinzas.
Novas formas de entender a política, nada menos... Iso implica articular novas fórmulas de participación e de interlocución, asumir a necesidade de someterse ao escrutinio cidadán tanto a nivel orgánico como institucional, liderar o reto de rexenerar a vida política mediante o exercicio da transparencia e da ética. Pero sobre todo, implica concibir os proxectos políticos globais non como un frame con sucesivos desdobramentos, senón como un stream no cal conflúa e se vexa reflectida unha diversidade de proxectos, colectivos, persoas e anceios. Os proxectos políticos que se reclaman de esquerdas deben estar ancorados nos principios ideolóxicos e nos valores éticos asociados á xustiza social e á solidariedade, sen claudicación nin exercicios de nostalxia; deben recoñecer a pluralidade do espazo de esquerdas sen patrimonialismo; e deben definir os ámbitos de converxencia e de diverxencia con visión estratéxica e de país, non en defensa de intereses cativos.
O contexto político de crise do modelo económico neoliberal e das instancias de representación social é propicio para a emerxencia desa nova esquerda. Sexa por evolución das organizacións xa existentes, sexa por revolución ou por circunvolución, a necesidade de dar pasos para articular esa nova esquerda galega apremia. Mais, ao mesmo tempo, hai que ser conscientes de que se trata dun proceso que será longo, conflitivo e non-linear. O premio para os e as valentes será que, ao ollar para atrás, veremos Eurídice ao noso lado.
Iria Aboi e Galiza Nova suspenden na enquisa do blog +Galiza Diáspora
5 de setembro de 2010
A enquisa promovida polo blog +Galiza Diáspora a respecto da situación de Galiza Nova concluiu cuns resultados contundentes: o 73% dos 133 participantes son moi críticos co rumbo de Galiza Nova e co liderado de Iria Aboi, fronte a un 25% que opina que a organización xuvenil está no seu mellor momento.
A xustiza arxentina investigará os crimes do franquismo
4 de setembro de 2010
O pasado 14 de abril, o avogado Carlos Slepoy, en representación de familiares das vítimas e de colectivos en defensa dos dereitos humanos, presentaba en Bos Aires unha querela para que se investigasen os crimes contra a humanidade realizados pola ditadura franquista. A xuíz encargada do caso denegou en primeira instancia a solicitude, acollendo a tese da fiscalía. Agora, un ditame do máximo órgao xurisdiccional da República Arxentina obriga a xuíz a investigar o caso, un proceso que sen dúbida será longo e deberá afrontar toda sorte de obstáculos, pero que abre unha xanela de esperanza e de dignidade, ao tempo que cuestiona seriamente a imaxe de España como suposta democracia avanzada.
Reganosa, a exame en Xornal de Galicia
4 de setembro de 2010
Fonte da imaxe: Comité Cidadán de Emerxencia
Mañán, domingo día 5, o Xornal de Galicia publicará unha cumprida análise, dentro do seu caderno Contexto, sobre a polémica planta regasificadora que Reganosa instalou na ría de Ferrol. Sen dúbida, un dos asuntos máis conflitivos dos últimos anos nas relacións entre a esquerda partidaria e a súa base social, cuxa factura acabou pagando -en exclusiva- o BNG cun forte descenso nos apoios sociais e electorais.
A propósito dese asunto, o Xornal de Galicia estendeu un convite para que un dos administradores deste blog colaborase cun artigo sobre as relacións entre o que se soe chamar a esquerda política e a esquerda social, que leva por título "A esquerda en Galiza: catarse ou catástrofe" e que publicaremos mañán á noite, a fin de respectar a política dese medio de comunicación, que non fai públicos na web os contidos do caderno dominical Contexto de xeito simultáneo aos contidos do resto de seccións.
Dous esclarecementos (longos e suculentos)
3 de setembro de 2010Nº 1 - Este blog non é portavoz de ninguén
Vamos cun pouco de intrahistoria do blog. Aínda que esta ferramenta de comunicación comezou a súa andaina pública o 9 de marzo de 2009, o certo é que surxiu dúas semanas antes, exactamente o 25 de febreiro. Á saída do mítin central de Anxo Quintana na Coruña, Carlos Amoedo, Daniel Beiras e Filipe Diez sentamos en torno duns cafés para compartir as nosas inquietudes e tentar pór orde nas ideas. Dalí saíron dúas conclusións: (i) a necesidade de construir unha alternativa á reedición da maioría natural formada pola UPG e o quintanismo, e que ao mesmo tempo propuxese alternativas en ton construtivo superadoras da dinámica impulsada polo EI; e (ii) a necesidade de aunar esforzos para promover unha mudanza do estado de cousas no BNG da Coruña, inmobilizado politicamente por un enfrontamento faccional totalmente enquistado.
O segundo propósito deu lugar á conformación dunha nova maioría, en xuño de 2009, que, sendo alternativa á UPG, introducía elementos de renovación e un novo actor político na escena, elementos abandonados ao longo do ano seguinte e que explican a desmobilización da base tellista, o que, unido á división de +Galiza, deu aos trastos coa posibilidade de consolidar unha alternativa renovadora e duradoura.
Mais o que aquí interesa é a primeira das cuestións, a referida á intencionalidade do blog. Pois ben, o obxectivo non era outro que o de permitir o contacto entre a militancia crítica e independente non organizada, espallada polo país e moitas veces descoñecedora de que noutras localidades e comarcas máis persoas compartían os seus anceios. Como segundo obxectivo, estaba o de xuntar 50 homes e mulleres valentes, capaces de presentar unha lista propia á Asemblea Nacional extraordinaria, se como daquela se prevía só existían dúas alternativas: maioría natural vs. Encontro Irmandiño. Quen pense que este blog naceu para criticar a UPG, para ser portavoz dunha facción ou para procurarlle protagonismo aos seus creadores, erra en cheo: nunca foi iso.
O que ocorreu despois é ben sabido: a UPG veta o nome de Carlos Aymerich á Portavocía Nacional, o quintanismo e a UPG divorciánse, Carlos Aymerich percorre o país organizando os descontentos, e dese proceso emerxe un novo pólo superador do quintanismo, no cal se integran moitas persoas críticas coa maioría natural que desexan acumular forzas para provocar unha mudanza de rumbo cara a unha esquerda cívica e moderna, sen a dereitización quintanista nin o inmobilismo upegallo. Pólo que, con todas as súas contradiccións, obtén un rotundo éxito na Asemblea Nacional de maio de 2009.
As persoas máis activas neste blog tamén nos implicamos en +Galiza (+BNG, daquela) como contribución a esa unión de esforzos en prol da renovación, o que fixo desnecesaria a articulación dunha lista independente. Ora, pensar que a militancia nunha (proto-)organización como +Galiza sería suficiente para clausurar o noso senso crítico é un erro de interpretación primario, contra o cal advertimos en múltiplas ocasións, cal vox clamans in deserto.
Este blog nunca foi portavoz de ninguén, excepto -obviamente- dos seus autores: démoslle voz a todo o mundo, tantos nas colaboracións como nas noticias e nos comentarios, e non somos responsables do maior ou menor grao de aproveitamento que cada quen teña practicado. Desde logo, nunca fomos nin nos reclamamos neutrais, pois temos unha visión do BNG e somos conscientes da súa incompatibilidade con outras concepcións: iso -e non ningunha teima persoal, rancor ou cousa que o valla- é o que explica o diferente grao de crítica a uns e outros; como tamén explica que determinadas críticas as reservemos para o momento en que a situación se torna insustentable, mentres outras as facemos on the fly.
En resumo, repetimos o que xa dixemos máis dunha vez: pretendemos ser obxectivos e dar información, análise e propostas pensando na militancia do BNG, e moi especialmente na que desexa mudar o estado de cousas, nunca pensando no beneficio dunha ou doutra facción interna. Só quen nunca entendeu isto, pode agora sorprenderse: nós estamos onde sempre estivemos.
* * * * *
Nº 2 - Non hai un pacto para 2011
Foron non poucas as persoas que ao ler os posts publicados onte entenderon que se suxería a existencia dun pacto maldito de cara ao 2011. Pois ben, as cousas non son tan simples. Vaia en primeiro lugar o esclarecemento: non hai un pacto da UPG nin con +G nin con Carlos Aymerich, e en ningún momento foi a nosa intención semear esa falsa idea.
O que existiu, xa á altura de decembro, foi unha oferta de pacto realizada por Paco Rodríguez e rexeitada -o que moito o honra- por Carlos Aymerich. Vexamos: Aymerich é unha persoa íntegra e que coloca o proxecto colectivo no cal el cre por riba de ambicións persoais, e iso demonstrouno tanto na Asemblea Nacional de 2009 como nos conturbados meses posteriores á constitución formal de +Galiza; lamentablemente, a integridade non é suficiente para unha acción política ben orientada, pero iso é outra cuestión.
O que ocorre é máis sutil. (1) Primeiramente, +G adopta un compromiso co EI para convocar unha Asemblea Nacional que promova unha nova maioría: iso foi así, e ninguén ten coraxe de desmentilo porque é verídico, constatable e con testemuñas; de feito, até se trataron detalles organizativos sobre a convocatoria ou os prazos para o pechamento dos censos. (2) Unha vez que a UPG entra en escena, +G muda a súa posición: ou a Asemblea Nacional é de consenso, ou renuncia á convocatoria bilateral previamente pactada cos irmandiños. É nisto que consiste a traizón: en faltar á palabra dada e ao compromiso adquirido; non en mudar de socio para a convocatoria, como algunhas persoas entenderon das nosas palabras. (3) A actuación de +Galiza no proceso de primarias foi errática porque non podía ser doutro xeito: a consolidación, mediante o triunfo, dunha alianza cos irmandiños en prazas como Ourense ou A Coruña, provocaría o fortalecemento de quen defende esa vía fronte á do grande pacto de salvación nacional e poría en cuestión o abandono da vía asemblearia como mecanismo para consolidar o cambio. En fin, a +Galiza non lle conviña perder, desde logo; pero tampouco gañar: e desa indecisión, só podía sair derrotada.
En poucas e claras palabras. A posición de +Galiza de cara á Asemblea Nacional de 2011 é a mesma que definiu en xaneiro deste ano: ou consenso entre os tres pólos do BNG (UPG, +G e EI) ou cada un polo seu lado, o que obviamente fortalece o papel da UPG, permitíndolle que dé as cartas e que decida até onde pode chegar o cambio. Unha postura profundamente conservadora, contraria ao espírito fundacional de +Galiza e, na nosa opinión, non compartida pola maioría da base militante desa corrente. Como dixemos en liñas anteriores, nin +G nin Carlos Aymerich teñen un pacto coa UPG, pero a expectativa dese pacto ten orientado as súas accións de xeito que non se estrague tal posibilidade, ao invés de alimentar unha alternativa rupturista que śo podería pasar polo estreitamento das relacións co EI. Un EI, dígase de pasaxe, que soubo mudar de estratexia e que reiteradamente vén apostando por esa vía.
E así, xogando a non ser nin carne nin peixe, non é de estrañar que cada vez máis xente encontre o prato de +Galiza profundamente insulso.
* * * * *
Para conluír, unha breve valoración: calquera pacto coa UPG é perfectamente lexítimo e non debe ser alcuñado de diabólico; de feito, todos os colectivos organizados que existen ou existiron ao longo da historia do BNG estiveron, nun ou noutro momento, ao servizo da UPG, coas únicas excepcións do colectivo Avante e das escisións da UPG que acabaron abandonando o BNG (do PCLN ao MpB). O que ocorre é que ese camiño é ben coñecido, e o colectivo que desexe pactar coa UPG, se tal cousa chega a contecer, debe saber que iso ten un prezo, sobre todo se debe a súa existencia a unha militancia que desexa unha alternativa á UPG.
Até agora, +Galiza non incorreu nese erro, pero tampouco consolidou o camiño contrario, a pesar de que tivo magníficas oportunidades para facelo. Polo contrario, optou por unha estratexia á medida das apetencias da UPG: ou pacto a tres bandas, ou cada un por si e Deus por todos. O tempo pasa, e pasa cada vez máis rápido. E a xente quere saber a quen apoia e para que. E vai chegando a hora de decidirse. Tic tac... tic tac... tic tac...
